HET OUDE BANKJE

Elke dag keerde hij terug naar het oude bankje, hun vertrouwde plek.

De wind bracht haar geur, en hij streelde het zachte hout alsof hij haar handen voelde.

Hij fluisterde haar naam, ‘Lena’. Vandaag warmer dan ooit, alsof ze echt naast hem zat.

Terwijl de liefde hem teder naar haar wiegde, glimlachte hij… voor altijd.