Over mij
Ik groeide op in een idyllisch Maasdorpje in Limburg. Als kind was ik het liefst buiten: bomen klimmen, helpen in de groentetuin van mijn opa of bloemetjes plukken langs de Maas voor mijn moeder.
Binnen speelde ik graag schooltje, nieuwslezeres of bibliotheekje. Vanaf mijn achtste was ik lid van de bibliotheek en verslond ik stapels boeken.
Naast wedstrijdzwemmen en paardrijden was tekenen altijd een van mijn grootste hobby's. Als kind tekende ik het liefst zwierige baljurken, en nog steeds geniet ik ervan om te illustreren, zowel op papier als digitaal.
Q&A
Heb je altijd al schrijver willen worden?
Misschien wel, en ontdek ik dat nu pas. Terugkijkend verraadden die kleine steekjes jaloezie richting schrijvers - en hun wereld - dat dit verlangen al lang in mij sluimerde. Taal en verhalen maken vanaf jonge leeftijd al deel uit van wie ik ben. Op regenachtige dagen organiseerde ik vaak mijn eigen nieuwsuitzendingen, met een haarborstel als microfoon, zelfgeschreven scripts, en een publiek van poppen en knuffels. Af en toe veranderde ik mijn slaapkamer in een mini-bibliotheek, al was mijn moeder daar niet zo blij mee, door de vele stempels in de boekjes.
Op de middelbare school zat ik in de redactie van de schoolkrant. Nederlands en Engels waren mijn lievelingsvakken en waar anderen uitkeken naar schoolreisjes, werd ik blij van boekverslagen en spreekbeurten. Onderweg naar school dagdroomde ik al over de eerste scènes van de verhalen die ik nu schrijf en fantaseerde ik over een eigen dichtbundel op de toonbank van de boekhandel.
Ondanks de opkomst van digitalisering in de jaren '90, bleef ik jarenlang trouw aan mijn vulpen. Tot mijn 46e schreef ik mijn dagboeken met de hand, vaak aangevuld met tekeningen, variërend van serieuze schetsen tot eenvoudige (soms boze haha) poppetjes.
Ik schrijf dus eigenlijk al mijn hele leven, gedichten, dagboeken, lange brieven en zelfs carnavalsliedjes. Regelmatig kreeg ik aanmoedigingen, zelfs vorig jaar nog van Jacqueline Govaert tijdens een Krezip tour. Misschien miste ik vooral wat zelfvertrouwen om te beginnen, soms heb je gewoon net dat ene duwtje nodig.
Hoe combineer je schrijven met werken en een gezinsleven?
Naast alles wat er bij een gezin komt kijken, runnen we ook nog eens twee bedrijven aan huis. Het ondernemen loopt daardoor gewoon mee in ons dagelijks leven. Ik probeer steeds meer ruimte te maken voor het schrijven en mijn liefde voor illustreren. Dat vraagt soms best wat planning, maar het mooie is dat ik mijn tijd grotendeels zelf kan indelen.
Nu mijn kinderen wat ouder zijn, is er gelukkig meer rust in huis gekomen. Jarenlang stond mijn leven vooral in de hoogste versnelling. Naast het werk was er een druk gezinsleven met school, speelafspraken, zwemles, muziekles, musicalschool, Jong Nederland, voetbal en natuurlijk de nodige kinderdrama’s. Tel daar een sociale agenda bij op die voller was dan mijn koelkast, en je begrijpt hoe hectisch die periode soms was.
Wat doe je om jezelf als schrijver te blijven ontwikkelen?
Momenteel volg ik een schrijfopleiding waar ik veel leer over verschillende schrijftechnieken en steeds meer mijn eigen schrijfstijl ontdek. Daarnaast ontvang ik feedback op mijn debuutroman, en dat vind ik super waardevol.
Ook verdiep ik me in creatief conceptdenken, iets wat ik goed kan toepassen binnen ons vakantieverblijf. Het helpt me om op een andere manier naar ideeën, verhalen en communicatie te kijken, en om creatieve oplossingen te bedenken. Ik vind het prachtig dat schrijven een proces is waarin je altijd kunt blijven leren.
Waaruit bestaat de perfecte feelgoodroman?
Een goede feelgoodroman heeft charmante, herkenbare personages, een warme setting, een vleugje humor en hartverwarmende relaties. Daarbij zorgt een happy einde dat de lezer glimlachend achterblijft.
Hoe breng je humor in je verhaal?
Humor hoort bij mij, het is iets wat ik van mijn moeder heb meegekregen, net zoals mijn liefde voor taal. Zij kreeg het op haar beurt weer van haar vader, mijn lieve opa. Het is blijkbaar een familietrekje, iets waar ook mijn kinderen niet onderuit zijn gekomen.
Heb je weleens last van een writer's block?
Ja, net zoals wij in het dagelijkse leven weleens vastlopen, loop ik ook wel eens vast met schrijven. In die momenten laat ik mijn personages dromen, zoeken, ontdekken, struikelen, lachen en twijfelen. Hun verhalen worden zo een spiegel van de menselijke zoektocht in een wereld waar niets vanzelfsprekend lijkt, vol verrassingen en herkenbare emoties. Voorbeeld: ik laat een personage voor het raam dagdromen, noteer wat er door zijn of haar hoofd zou kunnen gaan, en voordat ik het weet, ben ik weer een verhaal aan het bouwen vol emoties, verlangens en onverwachte wendingen. Blijkbaar zijn mijn personages soms productiever dan ikzelf!
Wat zijn je ontspanningsmomenten?
Om even te ontspannen (lees ontsnappen) trek ik graag mijn wandelschoenen aan, al moet ik toegeven: mijn brein houdt zich niet graag aan wandelpauzes. Naast schrijven en lezen, vind ik ontspanning in tekenen en puzzelen. Vooral in de winter komt de puzzelaar in mij tot leven. En vreemd genoeg hoort daar altijd een mok oplosbare double-choc-mocha bij. Geen idee waarom, het is gewoon zo gegroeid. Blijkbaar is dat mijn winterritueel geworden. Ook mijn maandelijkse bezoek aan de schoonheidsspecialiste hoort bij mijn ontspanningsmomenten, ik loop naar buiten alsof er een laagje gedachten van me is afgehaald. Helaas zie ik haar minder vaak sinds mijn verhuizing. Jammer, want niemand krijgt mijn hoofd zo goed ‘ontkreukeld’ als zij.
Ontspanning zit voor mij ook in kleine dingen: een warme douche, muziek of een podcast luisteren, of even een dutje doen. Een boek lezen helpt me ontspannen: ik verdwijn helemaal in het verhaal en als beelddenker voelt dat bijna filmisch. Een theetje met vriendinnen, een spinnende bol op schoot en, niet te vergeten, even knuffelen met mijn kinderen of met Antoni, dan voelt de wereld meteen een stukje beter!
Schrijf je onder je eigen naam of gebruik je een pseudoniem?
Als schrijver draag ik met trots mijn bijnaam Heike, gecombineerd met de achternaam van mijn moeder, Spreeuwenberg. Mijn naam is een weerspiegeling van mijn identiteit en tevens een eerbetoon aan mijn moeder, Eleonora, en mijn opa, Leike Spreeuwenberg.
Hoe ervaar je het schrijverschap en waar haal je inspiratie vandaan?
Ik ervaar het schrijverschap als iets heel bijzonders. Het geeft me de kans om personages en werelden tot leven te brengen en mijn gedachten en dromen te delen met mensen die ik misschien nooit zal ontmoeten. Hoe mooi is het om iemand een glimlach te bezorgen of een gevoel van herkenning te bieden dat rust brengt? Mijn grootste wens is dat mijn woorden generaties lang blijven voortleven. Dat vind ik een prachtig idee!
Mijn inspiratie haal ik overal vandaan. Overal vang ik kleine stukjes ideeën op, en in mijn achterhoofd zitten er tientallen, misschien wel honderden, te wachten. Dit gaat al jaren zo, maar nu krijgen die ideeën eindelijk de kans om te groeien, samen te komen of een onverwachte wending te nemen. Soms schrijf ik een hoofdstuk en blijft het slechts een idee. Maar dan zijn er ineens van die momenten waarop ik besef: dit wordt een verhaal.
Heb je al een idee wanneer je debuut het licht gaat zien?
Ik hoop op een publicatiedatum in het jaar 2027.