LIEVE MAMA
Je stond in mijn portaal, wachtend, met een glimlach.
'Wacht mam… ik trek mijn wandelschoenen aan.'
Maar toen ik opkeek, was je verdwenen. Alleen het licht dat je achterliet lag nog op mijn pad.
In mijn laatste droom over jou droeg je geen wandelschoenen, geen jeans, geen trui. Wat was het? Zijde, of wit fluweel?
Het viel om je heen, glanzend en licht, zonder een enkele plooi.
Ik liep naast je door een grote, heldere zaal.
Ik zag rijen tafels, elk met hetzelfde kleedje, keurig gevouwen.
Jij wees de mijne aan.
Ik tilde het voorzichtig op en voelde een geluk zoals ik dat nooit eerder had gekend.
Een gevoel dat ik wilde vangen, en nooit meer wilde loslaten.
Maar het verlangen brak mijn droom, en sindsdien kom je niet meer langs.
Met mijn ontwaken vervloog het geluk van jouw bestaan.
Toch ben je nooit verdwenen.
Je leeft in al mijn herinneringen. Je geeft me kracht en moed met de taal van korenbloemen die blijft bestaan.
En het witte kleedje?
Het wacht op mij.
Zoals ik voel dat jij op mij wacht.
MIJN DOCHTER
Achttien jaar geleden hield ik jou voor het eerst vast. Je paste in mijn armen als een belofte. Klein, warm en vol toekomst.
Nu, achttien jaar later, staat je op de drempel van volwassenheid. Je leert hoe je wonden heelt, hoe je aanwezig bent in kwetsbaarheid. Volgend jaar ben je verpleegkundige. Een prachtige titel, maar vooral een roeping. Want zorgen zit niet in diploma’s of uniformen; het zit in wie je bent wanneer niemand kijkt. En jij, lieve Emma, bent zorg.
Soms zie ik jou, moe na lange dagen, moe maar met een zachte glans in jouw ogen. Je vertelt verhalen over mensen, nooit met sensatie, altijd met respect.
Je begrijpt al iets wat velen pas veel later leren: dat nabijheid soms het mooiste medicijn is.
En jouw droom gaat verder. Na de opleiding wil je verder studeren. Ik kijk naar jou en voel heel veel trots! Niet alleen om wat je bereikt, maar om wie je bent geworden. Een jonge vrouw die haar pad kiest met zekerheid, zacht, sterk, nieuwsgierig, en eigen sterke wil.
Soms denk ik terug aan dat eerste moment, dat lieve kleine meisje in mijn armen, dat inmiddels groter is dan mijn dromen.
En ik weet: wat de toekomst ook brengt, je zal altijd weten hoe je moet zorgen. Niet omdat iemand het jou leerde, maar omdat het al in jou zat. Vanaf het allereerste begin!♡
DE OUDE BRANDTOREN
Ik klim omhoog, naar de plek van de oude brandtoren, het is stil, zelfs de wind fluistert niet. Gouden mist om me heen, ik voel een traan, ik hoor mijn adem, rust, verlangend loskomen en verpozen van de nacht...
Vanaf de toren zie ik de zonnestralen langzaam bewegen over de weidse duinen, de hemel verandert van kleur. Een nieuwe dag breekt aan, een nieuwe tijd nestelt zich op mij pad.
Ik loop terug door de eerste sporen van de herfst, deerlijk nog altijd gevangen door mijn droom vannacht.