Een winterreis, een schrijversdroom en een vleugje Schotse magie.
Op dit moment werk ik aan meer boeken tegelijk, plus een prentenboekenreeks. Tussen al die verhalen door ligt mijn hart nu vooral bij een kerstfeelgood die zich afspeelt in de Schotse Hooglanden.
En eerlijk is eerlijk: dat is precies het soort verhaal dat je niet in de lente moet schrijven. Kerstgevoel in april voelt een beetje alsof je een ijsje in de oven probeert te bakken, technisch misschien nog net mogelijk, maar het resultaat is vooral verwarrend.
Wat ik zo mooi vind aan kerstromans, is dat ze vaak meer laten zien dan alleen lichtjes, sneeuw en gezelligheid. De feestdagen zijn niet voor iedereen vanzelf warm en zorgeloos. De dagen zijn kort en soms voelen gedachten zwaar of voelt alles net wat stiller dan je zou willen. Juist dat spanningsveld, tussen verlangen naar warmte en de realiteit van hoe dingen soms zijn, maakt het voor mij een fijn decor om in te schrijven.
In dit verhaal volgen we twee vrouwen die ieder op hun eigen manier even vastlopen in het leven en besluiten de stad achter zich te laten voor een paar weken rust in de Schotse Hooglanden. Wat begint als een poging om even op adem te komen, brengt hen in een klein dorp waar de tijd anders lijkt te bewegen. Een plek waar de bakker meer verhalen kent dan recepten, waar een herberg vol oude tradities leeft, en waar sommige ontmoetingen net iets langer blijven hangen dan je zou verwachten.
En ergens tussen die winterse stilte en warme menselijke chaos door duikt steeds nieuwe inspiratie op dat je niet helemaal kunt plaatsen. Of misschien is het gewoon de verbeelding die een beetje met me op de loop gaat, wat ook niet uitgesloten is als je te veel Schotse series kijkt op de achtergrond. (Outlander is in elk geval niet onschuldig hierin.)
Wat ik zelf zo heerlijk vind aan dit schrijfproces, is dat ik zelf ook een beetje in dat dorp verdwijn terwijl ik werk. En ergens betrap ik mezelf erop dat ik serieus overweeg om ooit echt die kant op te gaan.
Misschien is dat wel de kern van dit verhaal: de behoefte aan even weg zijn, aan opnieuw ademhalen, en aan onverwachte ontmoetingen die je zachtjes weer in beweging zetten. En ik mag het allemaal gewoon opschrijven, met een kop thee naast me en mijn hoofd ergens tussen sneeuw, stilte en een klein beetje magie.
Lees hier meer over Branmore Cottage