De vrouwen met wie ik het leven heb gevierd in glitters, confetti en slappe lachbuien. We stonden samen op het podium met carnaval, als de Flauwe(r)girls. En wat waren we flauw, op de allerbeste manier. We zongen met volle overgave, lachten uitbundig en sleepten prijzen in de wacht alsof we professionals waren.
Van spontane theemomenten overdag tot lange avonden met eten, wijn en likeurtjes: het waren de uren waarin gesprekken nooit leken te eindigen.
We dansten op de kermis, en dachten geen moment aan morgen. Vriendschap in zijn puurste vorm: gewoon zijn, zonder nadenken, met elkaar.
Het zijn allemaal stukjes die het leven zachter maken, die bewijzen dat vriendschap niet altijd groot hoeft te zijn om alles te betekenen.
En toen verhuisde ik.
En ineens werd samen zijn iets wat gepland moest worden, iets wat niet meer vanzelf gebeurde. En soms lijkt afstand houden ineens makkelijker dan verlangen, alsof je minder mist als je niet te veel voelt. Maar dat is natuurlijk niet waar.
Ik mis het.
De fijne gesprekken, het dansen, het zingen, het samenzijn. De blik van herkenning, het lachen om niets, het weten dat alles goed is zolang we samen zijn.
Toch geloof ik dat echte vriendschap niet breekt, ook niet door de kilometers die ertussen zijn gekomen. Ze leeft door in herinneringen, in een carnavalsnummer dat ineens voorbij komt, in een foto, in een grap die alleen wij snappen.
Dus op jullie, mijn lieve vriendinnen, mijn Flauwe(r)girls, mijn feestteam, mijn spiegels, mijn ankers, mijn thuis.
Ik mis jullie, maar ik draag jullie in mijn hart, in elk lied dat begint met lachen, en eindigt met liefde.
