Achttien jaar geleden hield ik jou voor het eerst vast. Je paste in mijn armen als een belofte. Klein, warm en vol toekomst.
Nu, achttien jaar later, staat je op de drempel van volwassenheid. Je leert hoe je wonden heelt, hoe je aanwezig bent in kwetsbaarheid. Volgend jaar ben je verpleegkundige. Een prachtige titel, maar vooral een roeping. Want zorgen zit niet in diploma’s of uniformen; het zit in wie je bent wanneer niemand kijkt. En jij, lieve Emma, bent zorg.
Soms zie ik jou, moe na lange dagen, moe maar met een zachte glans in jouw ogen. Je vertelt verhalen over mensen, nooit met sensatie, altijd met respect.
Je begrijpt al iets wat velen pas veel later leren: dat nabijheid soms het mooiste medicijn is.
En jouw droom gaat verder. Na de opleiding wil je verder studeren. Ik kijk naar jou en voel heel veel trots! Niet alleen om wat je bereikt, maar om wie je bent geworden. Een jonge vrouw die haar pad kiest met zekerheid, zacht, sterk, nieuwsgierig, en eigen sterke wil.
Soms denk ik terug aan dat eerste moment, dat lieve kleine meisje in mijn armen, dat inmiddels groter is dan mijn dromen.
En ik weet: wat de toekomst ook brengt, je zal altijd weten hoe je moet zorgen. Niet omdat iemand het jou leerde, maar omdat het al in jou zat. Vanaf het allereerste begin!
Loveyou mama♡
